Tradycje chrześcijańskie i wiara w mojej rodzinie trwają od pokoleń. Szczególną czcią darzymy Matkę Niepokalaną. Jeszcze w dzieciństwie mama ofiarowała nam -pięciorgu dzieciom - Cudowne Medaliki i nauczyła modlić się. Rodzice często prowadzili nas na Mszę św., na nabożeństwa do kościoła, ale modlili się także z nami w domu. W sierpniu 1987 r. ciężko zachorował nasz brat Jerzy. Miał zator tętniczo-mózgowy z połowicznym prawostronnym porażeniem. Jako cywilnego pracownika wojska przewieziono go do Wojskowego Szpitala Klinicznego w Bydgoszczy opinia lekarzy była jednoznaczna: stan ciężki, prawie beznadziejny. Zator uszkodził pień mózgu i lewą jego półkulę. Trwała walka o życie, a z drugiej strony - żarliwa modlitwa całej rodziny i znajomych do Matki Niepokalanej. Po trzech tygodniach stan chorego pogorszył się. Zostały zakłócone funkcje przyjmowania pokarmu. Nasza mama, na wiadomość o pogorszeniu stanu zdrowia Jerzego, poleciła: ,,idź do szpitala z Cudownym Medalikiem; daj mu do ucałowania i przeżegnaj go nim".

Taka była wola Boża, że znalazłam się w szpitalu. Obok niezbędnych rzeczy, które ze sobą zabrałam, były również Cudowne Medaliki. Pomyślałam, że rozdam je chorym. Jednego wieczoru przechodziłam wraz z pielęgniarką przez salę chorych oddz.męskiego chirurgii naczyniowej. Tam były ciężkie stany chorobowe. Obdarowałam wielu medalikami z krótkim pouczeniem modlitwy.Niektórzy przyjęli dar z wdzięcznością, inni prosili o medalik dla członków rodziny.

Z domu rodzinnego wynieśliśmy ducha głębokiej wiary i czci do Matki Niepokalanej. Było nas pięcioro rodzeństwa. W dzieciństwie otrzymaliśmy od mamy Cudowne Medaliki i zapewnienie, że one -noszone ze czcią i ufnością - zawsze nam przypomną o miłości Niepokalanej i Jej wstawiennictwie u Boga, gdy zajdzie potrzeba. W 1987 r. zachorował nasz brat Jerzy. Diagnoza była jednoznaczna: zator tętniczo-mózgowy z połowicznym prawostronnym porażeniem.W stanie ciężkim przebywał na leczeniu w Wojskowym Szpitalu Klinicznym w Bydgoszczy.

Wstępując do Apostolatu Maryjnego, nie spodziewałam się, że idee Stowarzyszenia będą mi tak bliskie. Życie bowiem ,,nie głaskało mnie po głowie" ani w dzieciństwie, ani w krótkim, bo zaledwie kilkumiesięcznym małżeństwie. Ledwo pozbierałam się po śmierci męża, musiałam stawić czoła trudnościom w wychowaniu dziecka oraz w podjęciu pracy.Mijały lata. Radości i smutki przeplatały się, uodparniały, a obecność Pana Boga w moim codziennym życiu, budziła nadzieję. Wreszcie przyszedł moment wstąpienia do wspólnoty, której cele mobilizowały do dalszego ofiarnego działania i szerzenia kultu Niepokalanej Cudownego Medalika. Znałam dotychczas różne przymioty Maryi : Częstochowska, Siewna, Różańcowa, Ostrobramska, Nieustającej Pomocy, Niepokalana, Kalwaryjska, Anielska. Tymczasem dostałam dar Niepokalanej - Cudowny Medalik i poznałam dzieje objawień  z roku 1830 w Paryżu. Potem rozczytałam się w lekturze, wzięłam udział w kilku dniach formacyjnych, rekolekcjach. Zaczęłam uczęszczać codziennie do kościoła na Mszę św., a różaniec stał się moją ulubioną modlitwą.